Cultuur

Roze is voor meisjes, blauw is voor jongens. Maar waarom?

Rond 1920 kwamen er voor het eerst babykleertjes met pastelkleuren op de markt. Dankzij een niet giftige kleurstof konden jonge kinderen veilig in gekleurde kleding rondlopen. De gele, roze en licht blauwe kleertjes werden door zowel jongens als meisjes gedragen.

Maar al snel werd er door een aantal grote modeketens een onderscheid gemaakt. Roze voor jongens en blauw voor meisjes. Nee dit is geen typefout, het was vroeger echt andersom! Roze werd gezien als een sterke uitgesproken kleur en blauw als lief en onschuldig. Dit stamt uit het katholieke geloof. Jezus werd in kerken en op prenten vaak afgebeeld in een rood gewaad en Maria in het blauw.

In 1940 besluit de kledingindustrie dit om te draaien en verschijnen er steeds vaker meisjes in roze en jongens in blauwe kleding in de reclamefolders. Zo werden de babyboomers groot in gender onderscheidende kleding. De reden dat de kledingindustrie roze en blauw omwisselde had puur met geld te maken. Nu roze voortaan een meisjeskleur in plaats van een jongenskleur was moesten ouders weer nieuwe kleding aanschaffen om er helemaal bij te horen. Katsjing!

In de jaren 60 komt de neutrale babykleding even terug door de oprukkende vrouwenbeweging en een oplaaiend debat over gender gelijkheid. Kindjes worden weer in wit, grijs en uniseks kleding gehuld. Halverwege de jaren 80 komen roze en blauw weer terug in de kinderkamers en zijn sinds dien niet meer weg te denken.

Dat we nu van mening zijn dat roze bij meisjes hoort en blauw bij jongens is compleet willekeurig. Het had net zo goed paars en oranje kunnen zijn wanneer Jezus en Maria in deze kleuren waren afgebeeld.

error: Content is protected